سناریوی اول: بازدارندگی و اجتناب از جنگ (محتمل ترین):

در این سناریو، ایران و محور مقاومت با استفاده از قدرت موشکی، پهپادی و دریایی، توانسته اند آمریکا را در موقعیت بازدارندگی قرار دهند. اظهارات اخیر مقامات ایرانی و تحلیلگران بین المللی نشان می دهد که آمریکا به خوبی می داند هر درگیری مستقیم با ایران می تواند به بحران منطقه ای و اقتصادی منجر شود.ایران با محوریت توان موشکی بالستیک و کروز، توانایی هدف گیری ناوها و زیرساخت های حیاتی دشمن را دارد و با گسترش ظرفیت پهپادی و ناوهای رزمی کوچک، امنیت تنگه هرمز را کنترل می کند. تحلیل رسانه های داخلی ایران و برخی گزارش های غربی اشاره دارند که هزینه هر حمله نظامی آمریکا از دید تهران بسیار بالا است و همین عامل باعث می شود که واشنگتن به جای جنگ، به ابزارهای فشار سیاسی و اقتصادی بسنده کند.

سناریوی دوم: تنش های محدود و درگیری کنترل شده:

در این سناریو، ممکن است تنش های محدود یا حملات نمادین علیه اهداف مشخص (مثلاً پایگاه های نظامی یا مراکز لجستیکی در منطقه) رخ دهد. اما ایران با تجربه جنگ های نیابتی و استفاده از شبکه محور مقاومت شامل گروه های حزب الله در لبنان، حشد الشعبی در عراق و انصارالله در یمن، می تواند پاسخ های متقارن یا نامتقارن بدهد که هزینه عملیات برای آمریکا و متحدانش را افزایش می دهد.

تحلیلگران و رسانه های منطقه ای به طور مکرر تأکید کرده اند که این گروه ها توان اجرای عملیات دریایی، حمله موشکی و پهپادی به اهداف آمریکایی را دارند. این توانایی ها باعث می شود آمریکا به سختی بتواند هر اقدام محدود را به نتیجه سریع و کم هزینه تبدیل کند.مثلاً در یمن، انصارالله با موشک های زمین به زمین و پهپادهای رزمی، توانسته مسیر دریایی و مراکز استراتژیک را تهدید کند. در عراق و لبنان، گروه های شبه نظامی نزدیک به ایران می توانند هرگونه عملیات زمینی یا هوایی آمریکا را به چالش بکشند. رسانه های منطقه ای این توانایی ها را نشانه قدرت بازدارندگی ایران و محور مقاومت توصیف کرده اند.

سناریوی سوم: جنگ تمام عیار (کمترین احتمال، اما خطرناک):

در این سناریو، اگر اشتباه محاسباتی رخ دهد یا درگیری ها از کنترل خارج شود، امکان جنگ تمام عیار وجود دارد. با این حال، تحلیل ها و اظهارنظر مقامات ایرانی و حتی رسانه های غربی نشان می دهد که آمریکا با وجود برتری تکنولوژیک، هزینه اقتصادی، سیاسی و انسانی چنین جنگی را به خوبی محاسبه کرده و ترجیح می دهد از آن اجتناب کند.

ایران در این سناریو توان موشکی متنوع، از جمله موشک های کوتاه برد تا دوربرد بالستیک و کروز، و ناوگان دریایی شامل قایق های رزمی سریع و موشک های ضدکشتی، را برای مقابله با ناوها و تأسیسات آمریکا به کار می گیرد. محور مقاومت نیز به عنوان بازوی نیابتی در سه جبهه یمن، عراق و لبنان، توان وارد کردن ضربه به نیروهای آمریکا و متحدانش را دارد، که می تواند جنگ را به چند جبهه منطقه ای گسترش دهد.تحلیل رسانه های منطقه ای و گزارش های بین المللی بر این نکته تأکید دارند که درگیری مستقیم، حتی اگر محدود باشد، می تواند بازار انرژی جهانی و امنیت منطقه ای را به شدت تحت تأثیر قرار دهد.

توان منطقه ای و ابزارهای بازدارندگی ایران:

قدرت موشکی: ایران با موشک های بالستیک کوتاه برد و میان برد و سیستم های کروز، قادر است اهداف حیاتی در منطقه را تهدید کند.

توان دریایی: قایق های تندرو، پهپادهای دریایی و مین های دریایی، توان مقابله با ناوهای بزرگ را فراهم می کنند و تنگه هرمز را به یک نقطه بازدارنده استراتژیک تبدیل کرده اند.

محور مقاومت: گروه های هم پیمان ایران در یمن، عراق و لبنان توان عملیاتی حملات موشکی، پهپادی و زمینی را دارند و می توانند هر اقدام نظامی آمریکا را با پاسخ منطقه ای پیچیده مواجه کنند.

تحلیل جامع رسانه ها و مقامات در منطقه نشان می دهد که ایران در بازی بازدارندگی موفق بوده و آمریکا به دلیل هزینه های بالای احتمالی، گزینه جنگ مستقیم را فعلاً کنار گذاشته است. این وضعیت باعث می شود تمرکز بیشتر بر قدرت منطقه ای، تهدیدات نامتقارن و ابزارهای دیپلماتیک باشد و نه جنگ مستقیم.