انقلاب اسلامی ایران صرفاً یک جابه جایی قدرت سیاسی نبود؛ یک خیزش تمدنی بر پایه توحید، کرامت انسانی و استقلال فرهنگی بود که با رهبری امام خمینی شکل گرفت. این انقلاب از ابتدا منافع بلوک های قدرت جهانی را به خطر انداخت، چون الگویی ارائه داد که نشان می داد می توان بدون تکیه بر شرق و غرب، جامعه ای مبتنی بر ایمان و عدالت ساخت. از همان روزهای نخست، ماشین رسانه ای دشمن فعال شد تا این حرکت الهی را تحریف کند، چهره آن را خشن، عقب مانده یا قوم گرا نشان دهد و مردم را نسبت به ریشه های اعتقادی خود بدبین سازد.

یکی از شگردهای اصلی این جنگ نرم، بازی با هویت دینی است. امروز بیش از دو میلیارد نفر پیرو عیسی بن مریم هستند و بخش بزرگی از آنان در اروپا و آمریکا زندگی می کنند، اما هیچ رسانه ای آن ها را متهم نمی کند که «دنبال یک مرد خاورمیانه ای راه افتاده اند». قومیت عیسی هرگز مسئله نبوده؛ پیام او مهم است. اما همین منطق روشن، وقتی به اسلام و تشیع می رسد، عامدانه وارونه می شود. ناگهان می گویند چرا باید از یک شخصیت «عرب» پیروی کرد؛ گویی ایمان باید پاسپورت داشته باشد. این دقیقاً همان تحریف هدفمند است: بریدن مردم از معنویت با برجسته سازی نژاد.

همین پروژه درباره حسین بن علی هم اجرا می شود. اپوزیسیون تلاش می کند قیام عاشورا را از محتوای الهی اش تهی کند و آن را به یک مسئله قومی تقلیل دهد. در حالی که حسین نماد جهانی آزادگی، مقاومت در برابر ظلم و فداکاری برای حقیقت است. انقلاب اسلامی دقیقاً ادامه همین مکتب است: ایستادن در برابر سلطه، حتی اگر هزینه داشته باشد. وقتی می گویند «ما عرب پرست نیستیم»، پاسخ روشن است: ما خداپرستیم. پیروی از حسین یعنی پیروی از عدالت، نه تعصب قومی؛ اما رسانه های معاند عامدانه این حقیقت را پنهان می کنند.

در گام بعد، نوبت به سبک زندگی می رسد. همان جریان هایی که کریسمس و هالووین را با عنوان «فرهنگ جهانی» تبلیغ می کنند، ارزش های بومی و دینی جامعه ایرانی را عقب ماندگی می نامند. این یک دوگانگی ساختگی است. آن ها می خواهند حیا، غیرت و خانواده را از درون تهی کنند و بعد فروپاشی اجتماعی را به پای دین بنویسند. بحث حجاب را هم دقیقاً در همین چارچوب می برند: بی حجابی را آزادی معرفی می کنند، اما درباره بی حیایی سازمان یافته، عادی سازی برهنگی در فضای عمومی و تخریب حرمت زن سکوت می کنند. این یک عملیات روانی حساب شده است، نه دغدغه حقوق بشر.

رسانه های معاند و شبکه اپوزیسیون با برجسته سازی موارد حاشیه ای، تحریف مفاهیم دینی و تحریک احساسات نسل جوان، به دنبال ایجاد فتنه و شکاف اجتماعی اند. هدف آن ها روشن است: جدا کردن مردم از انقلاب، انقلاب از اسلام، و اسلام از زندگی روزمره. آن ها تلاش می کنند غیرت را «تعصب»، حیا را «سرکوب» و مقاومت را «خشونت» جلوه دهند. این همان جنگ شناختی است که امروز جای توپ و تانک را گرفته؛ جنگی برای تغییر باورها، نه صرفاً تغییر حکومت.