چارچوب کلی و ماهیت بازی آمریکا و اسرائیل:

برای درک صحیح وضعیت ایران و پیش بینی رویدادهای آینده، باید ماهیت بازی آمریکا و اسرائیل را به دقت شناخت. این بازی، نتیجه توافقات راهبردی است که از دوران ترامپ شکل گرفت و در نشست مارالاگو بین ترامپ و نتانیاهو تثبیت شد. این بازی دارای پیچیدگی های تاکتیکی و متغیرهای متعدد است، اما هدف اصلی آن مشخص است: اجرای یک برنامه هماهنگ علیه ایران با استفاده از همه ابزارهای ممکن، از فشار دیپلماتیک گرفته تا عملیات نظامی و جنگ شناختی. اختلافات مقطعی بین آمریکا و اسرائیل، جزئی و موقتی است و هرگونه مشکل، با هماهنگی و گفت وگوی مستقیم حل می شود. تحلیل صحنه بدون درک تصویر کلان، منجر به برداشت های ناقص و اشتباه می شود؛ زیرا آشوب های داخلی، تهدیدات نظامی و مذاکرات دیپلماتیک همه بخشی از یک سناریوی بزرگ هستند و تنها در کنار هم قابل فهم اند.

محدودیت های برنامه دشمن و واکنش ایران:

با وجود جدیت و انعطاف ناپذیری دشمن، اجرای برنامه ها به طور کامل امکان پذیر نیست. تجربه جنگ 12 روزه و آشوب های دی ماه نشان داده است که اطلاعات نادرست، ورودی های غلط از سوی گروه های ضد انقلاب و عناصر خودفروخته، برنامه ها را در عمل ناکارآمد می کند. ایران نیز منفعل نیست؛ نیروهای نظامی، امنیتی و اطلاعاتی کشور مسیر دشمن را به دقت دنبال کرده و با واکنش های پیشگیرانه، مانع تحقق برنامه های دشمن می شوند. بنابراین، صحنه رویارویی ایران و آمریکا–اسرائیل، چرخه ای پویا از برنامه ریزی دشمن و واکنش ایران است که همواره پیش بینی های ساده را ناکام می گذارد.

پویا بودن راهبرد دشمن و نقش رسانه ها و مذاکرات عمان:

دشمنان ایران در طول مسیر راهبردی خود، اصلاح و تکمیل برنامه ها را بر اساس بازخوردهای صحنه ادامه می دهند و تلاش می کنند نظر بازیگران دیگر را جلب کنند، ابزارهای نظامی و سایبری جدید را به کار گیرند و ائتلاف های منطقه ای را تقویت کنند. مذاکرات اخیر در عمان و دیدارهای میان مسئولان آمریکایی و اسرائیلی نمونه ای از همین بازنگری هاست؛ این مذاکرات نه تصادفی بلکه بخشی از سناریوی از پیش تعیین شده برای فشار همه جانبه بر ایران است. همراه با این مذاکرات، فضا سازی رسانه ای و جنگ شناختی نیز کلید می خورد؛ برجسته سازی مشکلات اقتصادی، سوءمدیریت ها و معضلات اجتماعی در ایران، با هدف کاهش تاب آوری و ایجاد سردرگمی ذهنی در میان مردم و مسئولان انجام می شود. رسانه های جهانی و شبکه های اجتماعی بخشی از ابزار برنامه ریزی شده ای هستند که در کنار عملیات سیاسی و نظامی برای پیشبرد اهداف دشمن به کار گرفته می شوند.

توافقات مارالاگو و عملیات ترکیبی:

نشست مارالاگو، چهار محور اساسی برای دشمنان ایران مشخص کرد: تلاش برای تغییر رژیم در سال 2026، اجرای عملیات ترکیبی شامل فشار اقتصادی، تهدید نظامی و رسانه ای، هماهنگی آمریکا و اسرائیل برای ضربه سریع و مؤثر، و راه اندازی شورش داخلی به عنوان مقدمه عملیات براندازی. این توافق نشان می دهد که دشمن به دنبال یک سناریوی همه جانبه و چندسطحی است که هر گونه اقدام نظامی، سیاسی یا رسانه ای بخشی از آن باشد. آشوب های داخلی و فشار رسانه ای، همگی بخشی از این سناریوی برنامه ریزی شده هستند که هدف آن تضعیف اراده مردم و مسئولان ایران است. مذاکرات عمان، هماهنگی های راهبردی و فضا سازی رسانه ای، ابزارهای مکملی هستند که اجرای این سناریو را تسهیل می کنند و تهدیدات را واقعی جلوه می دهند.

شکست پروژه آشوب و نقش مردم و نظام ایران:

یکی از اجزای مهم راهبرد دشمن، راه اندازی شورش داخلی بود که از هفتم دی آغاز شد و با شکست مواجه گردید. مردم ایران تمایلی به همراهی با آشوب ها نشان ندادند، افزایش خشونت و اقدامات تروریستی مشروعیت حرکت را از بین برد و واکنش قاطع نظام و نیروهای امنیتی، برنامه دشمن را ناکام گذاشت. این شکست نشان دهنده درک نادرست دشمن از ظرفیت جامعه و توان بازدارندگی ایران بود. با این حال، پروژه آشوب کنار گذاشته نشده و در مرحله اصلاح و بازسازی قرار دارد. فشار رسانه ای و برجسته سازی مشکلات اقتصادی همچنان به عنوان ابزار اصلی برای آماده سازی زمینه آشوب های آتی به کار گرفته می شود.

تهدید نظامی و محدودیت های آمریکا و اسرائیل:

پس از شکست پروژه آشوب، تمرکز دشمن به تهدید نظامی علیه ایران منتقل شد. آمریکا با افزایش نیروهای نظامی در منطقه و برقراری عملیات رسانه ای و روانی، تلاش کرد ترس از جنگ را در میان مردم و مسئولان ایران ایجاد کند. هدف این اقدامات، القای فشار برای کوتاه آمدن ایران و مشروعیت بخشی به مذاکرات و فشار دیپلماتیک بود. با این حال، ایران با واکنش مقتدرانه نیروهای نظامی و مقاومت مردم، مشروعیت این تهدید را ناکام گذاشت و دشمن را با یک معادله بازدارندگی واقعی مواجه کرد. مذاکرات عمان نیز به منظور هماهنگی بیشتر عملیات نظامی و رسانه ای بین آمریکا و اسرائیل انجام شد و نشان دهنده تداوم سناریوی از پیش تعیین شده علیه ایران است.

جنگ شناختی و فشار رسانه ای:

جنگ شناختی و رسانه ای بخش کلیدی راهبرد دشمن است. هدف از این جنگ، ایجاد ابهام، سردرگمی و کاهش تاب آوری در جامعه ایران است، به گونه ای که نه تنها مقاومت مردم و نظام کاهش یابد، بلکه جامعه به ابزاری برای فشار بر حکومت تبدیل شود. عملیات شناختی شامل انتشار اخبار و تحلیل های هدفمند، فضا سازی در شبکه های اجتماعی، حملات روانی و تحریف واقعیت هاست. فضا سازی رسانه ای و برجسته سازی بحران ها، همزمان با مذاکرات عمان و فشار دیپلماتیک، سعی دارد ایران را تحت فشار قرار دهد و ابزارهای داخلی و خارجی را برای تضعیف کشور فعال کند. تجربه تاریخی نشان می دهد که ایران بزرگترین قربانی پروژه های پیشرفته جنگ شناختی در جهان است و دشمن در این حوزه منابع و زمان قابل توجهی سرمایه گذاری کرده است.