اقیانوس، رازدار مردانی شد که آمده بودند تا پرچم ایران را نه بر خاک دیگران، بلکه بر بلندای عزت خویش به اهتزاز درآورند. آنان از سفر جنگ بازنمی گشتند؛ از رسالت بازمی گشتند. از رزمایشی بین المللی که در آن، «دنا» زبان گویای اقتدار ملتی بود که سال ها زیر سنگین ترین تحریم ها ایستاد، اما زانو نزد. در کنار ناوگان بیش از پنجاه کشور جهان، فرزندان ایران ثابت کردند که استقلال را می توان با دانش، ایمان و خودباوری ساخت؛ بی آنکه دست نیاز به سوی قدرت های عالم دراز شود.اما تاریخ، همواره آینه عدالت نیست. گاه حقیقت را با اژدر می نویسند و قانون را در ژرفای دریا غرق می کنند. هنوز عطر آن حضور عزتمندانه در آب های اقیانوس پراکنده بود که هیبت استکبار، تاب تماشای این شکوه را نیاورد. ناگهان سکوت دریا شکسته شد؛ نه با خروش موج ها، که با آتش تجاوز. ناوی که از میدان تعامل و اقتدار بازمی گشت و در وضعیت نبرد نبود، آماج حمله زیردریایی نیروی دریایی رژیم تروریستی  آمریکا قرار گرفت و دنا، با یکصد و چهار دریادل مؤمن و غیورش، به جای آنکه در ساحل وطن لنگر بیندازد، در آغوش اقیانوس آرام گرفت.چه کسی گفته است دنا غرق شد؟... فولاد بود که در آب فرو رفت؛ اما ایمان، مگر غرق می شود؟ غیرت، مگر در اعماق اقیانوس دفن می شود؟ آنان که گمان کردند با فروبردن یک ناو، پرچم یک ملت نیز فروخواهد افتاد، از سنت الهی تاریخ بی خبر بودند. خون شهید، وزن دیگری به تاریخ می بخشد؛ تاریخی که از آن پس، دیگر با مرکب نوشته نمی شود، بلکه با خون مردانی نوشته می شود که مرگ را پایان راه نمی دانند.

دنا، امروز دیگر یک شناور نظامی نیست؛ دنا نام مکتبی است که در آن، امنیت با ایثار معنا می شود، اقتدار با ایمان استوار می ماند و استقلال، بهای خود را با خون بهترین فرزندان این سرزمین می پردازد. آن دریادلان، از هند تا اقیانوس، پیام آور صلحی عزتمندانه بودند، اما پاسخشان را با اژدر دادند؛ زیرا مستکبران، هرگاه زبان منطق را در برابر اراده ملت ها ناتوان ببینند، به زبان سلاح پناه می برند. این همان حقیقت تلخی است که تاریخ بارها آن را تکرار کرده است.

امروز اگر از دنا سخن می گوییم، از یک حادثه سخن نمی گوییم؛ از یک راه سخن می گوییم. راه مردانی که جسمشان در ژرفای آب ها آرام گرفت، اما روحشان بر فراز پرچم ایران به پرواز درآمد. اقیانوس، پیکرهایشان را در آغوش گرفت، اما نتوانست نامشان را پنهان کند. هنوز هر موجی که برمی خیزد، گویی سلامی است به آن یکصد و چهار ستاره ای که در دل دریا طلوع کردند؛ ستارگانی که به ما آموختند می توان در میان آب ها آرمید، اما هرگز در برابر ظلم و تجاوز سر فرود نیاورد.